فراملي گرايي و جنسيت: واكاوي مشاركت زنان دياسپوراي ايراني در توسعه زادگاهي

سرمايه فكري و سرمايه انساني به عنوان عامل اصلي ايجاد مزيت رقابتي پايدار و محرك اصلي رشد و توسعه جوامع مختلف است. مهاجرت زنان تحصيل كرده و متخصص به عنوان مسئله ­اي اجتماعي تاثيرات مستقيم و غير مستقيمي بر توسعه ملي دارد و در سالهاي اخير روندي رو به افزايش يافته است كه نيازمند بررسي و تحليلي جامع و يكپارچه به منظور دستيابي به مدلي براي مديريت اين موضوع است. در اين مقاله تلاش خواهد شد، تا با تاكيد بيشتر بر سياست­هاي جذب و مشاركت استعدادها به عنوان يكي از شاخص­ هاي اصلي سرمايه فكري، به ارتباط مفهومي مهاجرت و توسعه زادگاهي پرداخته شود. با توجه به نظريات فراملي گرايي، مهاجران ايراني در دياسپورا به عنوان عامل مهمي از عوامل توسعه پايدار، با سرمايه ­هاي متنوع اقتصادي، فرهنگي و اجتماعي فرصت­هاي گرانبهايي هستند كه مي­توانند با شكل دهي به جريان ارسال پول، تجارب، مهارت­ها و دانش روز دنيا، كمك بزرگي به توسعه كشور نمايند. حمايت همه جانبه از مهاجران متخصص به ويژه زنان به عنوان حاملان فرهنگي جامعه و تلاش در جهت جذب آنان به هر طريق ممكن، تضمين كننده توسعه و پيشرفت پايدار جامعه مي­ باشد. پژوهش پيش روي از نظر هدف كاربردي و از نظر روش مطالعه اسنادي است و با تمركز بر رابطه بين مهاجرت­ هاي بين­ المللي و توسعه پايدار در سرزمين مادري، درصدد آسيب شناسي ارتباط دوسويه و موثر زنان مهاجر در دياسپوراي ايراني با كشور مبدا مي ­باشد.