خفتگان در بقيع (23) / صادق آل البيت(عليهم السلام)

ائمه(عليهم السلام) درختان تناوري هستند كه در بوستان تربيتي رسالت و نبوت رشد و پرورش يافته و به درخششي وصف‌ناپذير دست يافته‌اند. و از اين مي‌ان، صادق آل‌البيت كه محور اين درخشش است، در راستاي تبيين همه‌ جانبه شريعت، امري را فرو نگذاشت و رهبري عقيدتي، مرامي، مسلكي، سياسي و اعتقادي امت اسلامي را بر عهده گرفت. او برهان قاطع، صديق واصل، مدافع جلالت و منزلت اهل‌بيت و اثبات كننده نقش بي‌بديل آنان بود؛ شخصيتي كه در ابعاد اخلاقي، معنوي، علمي، فقهي و سياسي بي‌نظير بود. او در گذر دادن شيعه، از تنگنا‌ها و بحران‌هاي تاريخي، با مهارتي وصف‌ناپذير عمل نمود و اين راه را با همه سختي‌ها و دشواري‌هايش طي نمود؛ اوصاف كريمه‌اش همچون سبقت در خيرات، زهد و پارسايي، مدارا با مردم و بالاخره جميع خصايص عالي انساني‌اش بر فضايلش مي‌افزود و با اين دستمايه گرانسنگ به تربيت شاگردان فراوان پرداخت و فقه شيعه را به اوج بالندگي رساند و پيشوايي و رهبري امت اسلامي و شيعي را با درايتي درخور به انجام رساند. همچنين به تبيين جايگاه امامت در تفكر ديني، ايجاد شبكه گسترده تبليغاتي، سياسي و ايدئولوژيك، و روشنگري در برابر معاندان و جريان‌هاي وابسته به دستگاه‌هاي ظلم و جور پرداخت و در اين مسير پيشاهنگ و پيشگامي بي‌نظير بود. از قيام‌هاي تشكيلاتي شيعه، با سپر تقيه، پشتيباني و حمايت نمود. درحالي‌كه شاگردان پرشماري داشت، همچنان از كمي ياران در عين كثرت ظاهري، شكوه داشت. مخالفت دستگاه خلافت با آن وجود گرامي، در ‌‌نهايت، بر شهادت آن وجود گرامي و دُردانه هستي منجر شد و در سال ۱۴۸ق. به آباء طاهرش ملحق گرديد و جسم مطهرش در بقيع مدفون شد.