كاربرد صوت و شبه‌جمله به عنوان شگردي خاص در ادبيات كودكان

زبان انواع ادبي خاص و ويژه‌اي دارد و عناصر تشكيل‌دهندۀ هر يك از آن‌ها متفاوت به نظر مي‌رسد. واژگان و چگونگي كاربست آن‌ها موجب پيدايي ژانرهاي ادبي و متفاوت از يكديگر مي‌شود. با نگاهي دقيق به هر يك از انواع ادبي و بررسي حوزۀ واژگاني آن‌ها درمي‌يابيم كه حوزۀ واژگاني و نيز حوزۀ مفهومي آن‌ها در شاكله‌اي به نام انسجام واژگاني و در نتيجه، اتحاد مفهومي قرار مي‌گيرد. زبان و ادب كودكانه نيز از اين امر مستثني نيست. اين نوع ادبي از نظر كاركرد زبان در حوزه‌هاي مفهومي، نحوي و ديگر بخش‌ها، ويژگي‌هاي خاص خود را دارد و اين خصايص است كه نوع ادبي كودكان و نوجوانان را به وجود مي‌آورد. كاربرد صوت و شبه‌جمله در بسياري از انواع چندان جايي ندارد و به‌كارگيري آن‌ها مورد توجه نيست، ليكن در نوع ادبي كودكان يا به عبارتي ديگر، در زبان و ادب كودكان اهميت خاصي دارد كه  به سبب محسوس كردن مطالب و نگاه به محيط پيراموني و عيني و نيز جلب توجه بيشتر آن‌ها صورت مي‌گيرد. اين مقاله مي‌كوشد تا دربارۀ موضوع صوت و شبه‌جمله در چند اثر داستاني كودكان پژوهش نمايد و نشان دهد آن دو از عناصر پركاربرد در اين انواع است.