مقايسه احساس تنهايي و خودكارآمدي مقابله‌اي در دانشجويان زن وابسته به گوشي همراه و عادي

مقايسه احساس تنهايي و خودكارآمدي مقابله‌اي در دانشجويان زن وابسته به گوشي همراه و عادي چكيده: هدف اين پژوهش مقايسه‌ دانشجويان وابسته به گوشي همراه و عادي از لحاظ احساس تنهايي و خودكارآمدي مقابله‌اي بود كه با طرح عليمقايسه‌اي صورت گرفت. جامعه‌ پژوهش همه دانشجويان دختر كارشناسي دانشگاه زنجان در سال 1397-1396بودند، كه به روش تصادفي چند مرحله اي، نمونه‌اي‌ شامل 70 نفر دانشجوي وابسته به گوشي همراه و عادي (35 نفر وابسته به گوشي همراه و 35 نفر عادي) انتخاب شدند. براي جمع آوري داده‌ها، از مقياس اعتياد به گوشي همراه كوهي، پرسشنامه احساس تنهايي راسل، و پرسشنامه خودكارامدي مقابله اي چسني و همكاران استفاده شد. براي تحليل داده‌ها از تحليل واريانس چند راهه (MANOVA) استفاده شد. نتايج نشان داد كه احساس تنهايي و خودكارامدي مقابله‌اي در دانشجويان وابسته به گوشي همراه به ترتيب بيشتر و كمتر از دانشجويان عادي است. شاخص F در احساس تنهايي 18.45 و در خودكارآمدي مقابله‌اي 31.64 به دست آمد. به‌طور كلي، بين دانشجويان وابسته به گوشي همراه و عادي از لحاظ احساس تنهايي و خودكارامدي مقابله‌اي تفاوت معني داري ( 0.01 p) وجود دارد.