مقايسه تطبيقي فضاي «جلوت» نگارگري ايراني با فضاي «خلوت» نقاشي شرق دور

فضاي كمي و كيفي هر اثر هنري خواسته يا ناخواسته متاثر از جهانبيني هنرمند مي باشد، درواقع فضاي هر اثر گزارشگر حال و هواي غالب بر تفكر ايشان است. با بررسي اصول و مباني حكمي در مقوله هستي شناسي، پي به وجود شباهت ها و تفاوت هايي در خلق فضاي آثار نگارگري ايراني با نقاشي شرق دور، مي بريم. هدف از اين تحقيق بررسي ميزان تاثير اين مباني- هستي شناسي- در ايجاد فضاي مثبت (پر) در نگارگري ايراني و منفي (خالي) نقاشي شرق دور و عناصر به كار رفته در نقاشي ايشان، مي باشد. در اين راستا به دنبال آن هستيم كه آيا مفهوم وجود و عدم (در مقوله هستي شناسي) در خلق فضاي منفي و مثبت در نقاشي ايشان موثر است يا نه. به اين منظور به تحليل ملاحظات زيبايي شناسي و ساختار تجسمي در آثار نقاشي ايشان مي پردازيم. روش تحقيق به كار رفته در اين مقاله تحليلي-توصيفي است و از منابع كتابخانه اي در راستاي اين مفاهيم استفاده شده است. نتيجه گيري مي شود كه هرجهان بيني ويژه اي به طور مستقيم و غير مستقيم بر هنرمند و فضاي حاكم در هنر ايشان موثر است و آنچه به عنوان فضاي جلوت (پر) در نقاشي ايران و خلوت (تهي) در نقاشي شرق دور حضور دارد دربردارنده تفكر ايشان در شناخت هستي مي باشدكه در مقايسه تطبيقي ساختار تجسمي نقاشي ايشان به اثبات رسيد.