حمايت ‌اجتماعي ادراك‌ شده و انزواي‌ اجتماعي در سالمندان

زمينه و اهداف: روابط اجتماعي يكي از مهم‌ترين عناصر تشكيل‌دهنده‌ هر جامعه محسوب مي‌شود كه در طول تاريخ زندگي بشر تحولات و تغييرات مهمي را داشته است. با توجه به روند رو به رشد جمعيت سالمندان و مواجهه جامعه ايران با سالمندي جمعيت، پرداختن به نيازهاي اجتماعي و شبكه ارتباطي سالمندان حائز اهميت است. هدف اصلي تحقيق، بررسي رابطه حمايت‌اجتماعي و انزواي‌اجتماعي سالمندان شهر تهران بود. مواد و روش‌ها: اين مطالعه مقطعي و از نوع توصيفي تحليلي بود. مطالعه حاضر در سال 1396 و در ميان 384 نفر از سالمندان با سن  65 سال و بالاتر شهر تهران كه با روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب‌شده بودند، انجام گرديد. ابزار گردآوري اطلاعات شامل پرسشنامه بومي‌شده سنجش انزواي‌اجتماعي (UCLA) و مقياس چندبعدي حمايت اجتماعي ادراك‌شده (MSPSS) بود. تحليل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS نسخه 25 در دو سطح توصيفي و تحليلي با آزمون‌ تي تست و تحليل واريانس انجام شد. سطح معني‌داري براي مقايسه تفاوت انزواي‌اجتماعي بين گروه‌هاي مختلف سالمندان 0.05 درصد در نظر گرفته شد. يافته‌ها: حدود 78 درصد سالمندان شهر تهران از حمايت‌اجتماعي مطلوبي برخوردار بودند و شيوع انزواي‌اجتماعي در اين جمعيت 62 درصد مي‌باشد. بين جنسيت، سن، قوميت، پايگاه اقتصادي – اجتماعي سالمندان و حمايت‌اجتماعي آن‌ها رابطه معني‌داري وجود نداشت. (P 0/05).نتيجه‌گيري: سالمندان شهر تهران از حمايت‌اجتماعي بالايي برخوردار بودند و بين دو متغير حمايت و انزواي‌اجتماعي سالمندان رابطه معني‌دار و معكوسي وجود داشت. به اين معني كه با افزايش حمايت‌اجتماعي ميزان انزواي‌اجتماعي سالمندان كاهش مي‌يافت.