روندهاي منطقه‌‌اي ايران در قبال بحران امنيتي در افغانستان

هدف پژوهش حاضربررسي عوامل كاهش دهنده بحران امنيتي افغانستان و شرايط تقويت‌كننده روابط ايران با افغانستان بود. تحقيق با استفاده از تحليل‌هاي استنباطي در چارچوب روش توصيفي و تحليلي انجام شد. نتايج نشان داد،در افغانستان تركيب پيچيده و چند لايه‌‌اي از عوامل اقتصادي، ساختار اجتماعي مذهبي و عوامل سياسي و بحران مشروعيت باعث شكل‌گيري بحران امنيتي شده است. ايران مي‌‌تواند براي هم‌‌سويي راهبردي با افغانستان و امن نگه‌‌داشتن محيط امنيتي خود رويكردي اقتصادي و فرهنگي در مناسبات با كشورهاي اين منطقه اتخاذ كند كه ضمن پرهيز از مسائل اختلافي، اشتراكات فرهنگي و نيازمندي‌‌هاي اقتصادي طرفين مورد لحاظ قرار گيرد. در واقع ايران در اين برهه زماني، نياز زيادي به دورانديشي، برنامه‌‌ريزي‌‌هاي صحيح و منطقي و ورزيدگي ديپلماتيك دارد تا موفقيت را به ميزاني رساند كه شايسته مواهب و امتيازات استثنايي آن در منطقه است. ايران بايد در ابتدا به جستجوي منطقه‌‌اي كردن تدابير امنيتي موجود باشد. توجه به امنيت ملي مجزا و مجرد از يك‌سو و پذيرش تحميلي تدابير امنيت بين‌‌المللي از سوي ديگر، منجر به تضمين امنيت ملي ايران نمي‌‌شود و حتي گاه آن را با تهديد مواجه خواهد ساخت.