حديث قرب نوافل، مفهوم‌شناسي و كاربرد آن در تفسير تسنيم

از برجسته‌ترين جلوه‌هاي عرفاني تفسير تسنيم، استناد مكرّر مفسر به حديث قدسي «قرب نوافل» است؛ اين حديث كه در بين عارفان و اهل معنا بسيار مشهور است، بر اين معنا تكيه دارد كه انسان در اثر انجام نوافل، محبوب خدا شده و در نتيجه، پروردگار متعال مجاري ادراكي و تحريكي او را بر عهده مي‌گيرد. اين پژوهش از طريق بررسي مهم‌ترين موارد استناد مفسر به حديث مزبور و مقايسه با نوع استناد ديگر تفاسير به‌ويژه تفاسير عرفاني، بر آن است تا جايگاه ويژه و بديع آن را در تسنيم به عنوان يكي از مهم‌ترين جلوه‌هاي روايي و عرفاني آن نشان دهد؛ جلوه‌اي كه مباني عرفان اسلامي در آن با تكيه بر سنت صحيح ارائه شده است. شرح دقيق مراد آيات، حلّ معضلات تفسيري و پاسخ به برخي از شبهات مربوط به عصمت انبيا و ائمه عليهم السلام به استناد حديث قرب نوافل، از مصاديق كاربرد اين حديث در تفسير تسنيم است.