ساخت مدل مفهومي تاب‌آوري كاربري اراضي شهري در برابر بلايا با رويكرد توسعه پايدار

زمينه و هدف: شهر، با شكل و شمايل كنوني اش، با توجه به تاريخ سكونت گاهي انسان (حداقل ده هزار سال)، موجوديتي نو زاده شده است. اين موجود نو ظهور، اگر چه وسعت اندكي از كل سرزمين را اشغال كرده است، اما اكثريت جمعيت انساني را درون خويش بلعيده است. از سوي ديگر انسان همواره با بلايا  و  بحران هاي طبيعي و انسان ساخت روبه رو است. هر چند اجتناب از بحران ممكن نيست اما با طراحي مناسب مي توان از صدمات اين بحران ها كاست. لذا بررسي تاب آوري شهري يكي از موارد حياتي براي آمادگي شهر در برابر بلاياي طبيعي و انسان ساخت است. با افزايش ميزان تاب آوري شهرها مي توان خسارات ناشي از مخاطرات را به حداقل ممكن رساند. اهميت اين موضوع تا جايي است كه، برخي از آن به عنوان الگوي جديدي در تحولات شهرسازي ياد مي كنند. روش بررسي: در پژوهش حاضر سعي بر آن است تا از روش قياسي همراه با  نگرش سيستمي استفاده شود. يافته‌ها: به منظور تعيين ابعاد و مولفه هاي پيشنهادي تاب آوري كاربري اراضي شهري، مطالعات فراوان و متعددي در اين زمينه صورت گرفته است. تا در نهايت ابعاد و معيارهاي كه از لحاظ كارشناسان(خبرگان متخصص در حوزه برنامه ريزي محيط زيست، شهرسازي، جغرافيا و برنامه ريزي شهري) شاخص تر بوده اندبراي تاب آوري كاربري زمين پيشنهاد شده اند. بحث و نتيجه‌گيري: ابعاد و معيارهاي تاب آوري كاربري اراضي شهري با رويكرد توسعه پايدار شناخته و تعيين شد و مدل مفهومي آن ترسيم گرديد تا بتوان در راستاي كاهش آسيب پذيري و تقويت تا ب آوري شهرها و ساماندهي آن ها گام هاي موثري برداشت.