بررسي سير مراتب هستي در بينش عرفاني مولانا

اين مقاله بر آن است تا با تحليل و بررسي ديدگاه‌هاي مولانا جلال الدين محمد بلخي دربارۀ سير مراتب هستي، اولاً جايگاه مباحث هستي­ شناسي را درانديشه و آثار اين عارف بنام تبيين كند تا از اين طريق، زمينۀ شناخت بيشتر بينش عرفاني اين عارف فراهم شود. ثانياً تفاوت نوع نگاه مولانا به مباحث هستي‌شناسي را با ديدگاه‌هاي هستي‌شناسانۀ فلاسفه و متكلمين مشخص كند. نگارنده با روش تحليلي- توصيفي به اين نتيجه رسيده است كه با توجه به بسامد اندك مباحث هستي­شناسي در آثار مولوي در قياس با موضوعات مرتبط با انسان­شناسي و خداشناسي، بينش عرفاني مولوي متكي بر دو ركن انسان­شناسي و خداشناسي است. همچنين مولانا به‌عنوان يك عارف بر خلاف فلاسفه و متكلمين، از ورود به جزئيات مباحث هستي­شناسي پرهيز كرده و گاه ممكن است اين مباحث را با مباحث معرفت­ شناسي نيز همراه ­كند.