اثربخشي مشاوره راه حل‌محور در كاهش ريسك طلاق و ناسازگاري زناشويي در زنان متقاضي طلاق

زمينه و هدف: يكي از عواملي كه در تداوم ازدواج نقش مهمي دارد، سازگاري زناشويي است. پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي مشاوره راه حل محور در كاهش ريسك طلاق و ناسازگاري زناشويي در زنان ناسازگار انجام گرفته است. روش: اين پژوهش از نظر هدف، كاربردي و از نظر شيوه اجرا، داراي طرح نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون – پس‌آزمون چندگروهي است. جامعه آماري پژوهش را زناني تشكيل داده‌اند كه در سال 1395 براي طلاق به دادگستري شهر اردبيل مراجعه كرده‌اند و نمونه 30 نفري از آن‌ها كه حداقل 16 سال سن و وضعيت اقتصادي متوسط داشتند، به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و در دو گروه آزمايش و كنترل گمارده شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌هاي روا و پاياي بي ثباتي ازدواج(ادواردز، جوهانسون و بوث، 1987) و ناسازگاري بير استرنبرگ(1977)، براي هر دو گروه جمع‌آوري و سپس براي گروه آزمايش، هفت جلسه يك و نيم ساعته، مشاوره راه‌حل‌محور ارائه شد، درحالي كه گروه كنترل مداخله‌اي دريافت نكردند و مجدد داده‌ها جمع‌آوري شد و با كمك آزمون مانوا تحليل شدند. يافته‌ها و نتايج: پژوهش نشان داد كه مشاوره راه حل محور مي تواند ريسك طلاق و ناسازگاري زناشويي در زنان ناسازگار را كاهش دهد. اين نتايج مي تواند پشتوانه اي براي بكارگيري مشاوره راه حل محور در كاهش ريسك طلاق و ناسازگاري زناشويي در متقاضيان طلاق و نيز پيشگيري از اختلافات و تعارضات خانوادگي باشد. واژه‌هاي كليدي مشاوره راه حل محور، ريسك طلاق، ناسازگاري زناشويي، زنان ناسازگار