شناسايي مؤلفه‌هاي فرهنگ ديني مؤثر بر ارتقاي سلامت سازماني در نظام آموزش عالي ايران

اين پژوهش با رويكرد اسلامي و با تأكيد بر قرآن كريم و نهج‌البلاغه و بررسي متون اسلامي به شناسايي مؤلفه‌هاي فرهنگ ديني و ارتباط آن با سلامت سازماني مي‌پردازد. تحقيق از نظر هدف، كاربردي، و از جهت روش گردآوري داده‌ها تركيبي است كه بخش كيفي آن با روش تحليل محتواي كيفي و بخش كمّي آن با روش توصيفي ـ همبستگي انجام شد. واحد تحليل در بخش كيفي، كلمات و مضمونها بود و در بخش كمّي تمامي كاركنان و مديران دانشگاه ايلام به عنوان جامعه انتخاب شدند كه با استفاده از جدول كرجسي و مورگان (1997) و شيوه نمونه گيري تصادفي ساده، 140 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. در بخش كيفي از ابزار فيش‌برداري و روش شناسه‌گذاري و در بخش كمّي از دو پرسشنامه محقق ساخته فرهنگ ديني با 18 گويه و پرسشنامه استاندارد سلامت سازماني لايدن و كلينگل (2002) با 31 گويه استفاده شد. در گام نخست، با تمركز روي كليدواژه ها و نشانگرهاي مرتبط با مفاهيم فرهنگ ديني، 177 نشانگر شناسايي شد و پس از پالايش 53 نشانگر، 18 خرده مؤلفه، و 3 مؤلفه اصلي به دست آمد كه با عناوين معيارهاي تخصصي، معيارهاي ارزشي و معيارهاي مكتبي نامگذاري شد. در نهايت تأثير مستقيم فرهنگ ديني  بر متغير سلامت سازماني با استفاده از الگويابي معادلات ساختاري آزمون شد و ميزان ضريب تاثير برابر با 51 درصد بدست آمد كه به لحاظ آماري اين تأثير مثبت، معنادار و متوسط است.