شناسايي دلايل در دستوركار قرار نگرفتن مسئله افزايش سطح آب دريا در خط‌مشي‌هاي دولت

افزايش سطح آب دريا يكي از خطرناكترين پيامدهاي ناشي از تغيير اقليم است كه تهديدي جدي براي مناطق ساحلي كشورهاي توسعه‌يافته و در حال توسعه است. هدف از پژوهش حاضر، استفاده از مدل چهارچوب جريانات چندگانه كينگدون‌ به منظور شناسايي عواملي است كه از افزايش سطح آب دريا به عنوان يك مسأله نيازمند دستورگذاري خط‌مشي در مناطق ساحلي جنوبي ايران ممانعت به عمل مي‌آورد. روش پژوهش از نوع آميخته و از نظر گردآوري داده‌ها نيز از نوع تحقيقات كيفي و اكتشافي است كه با استفاده از تكنيك دلفي انجام گرديد. اعضاي پنل دلفي در مجموع 10 گويه را مطرح نمودند كه در نهايت 9 گويه بيشترين ضريب اهميت را به ترتيب اولويت كسب نمودند.نتايج بيان مي‌كنند كه ديدگاه‌هاي مبهمي در سطوح خط‌مشي‌گذاري نسبت به افزايش سطح آب دريا به عنوان يك مسأله عمومي وجود دارد و اجماع نظر روشني درخصوص لزوم توجه به اين مسأله وجود ندارد.