چارچوب فراگير اعمال تغييرات سازماني

برخورداري از مدلي يكپارچه براي مديريت تغييرات مي‌تواند پيچيدگي ذاتي تغيير را با تشخيص رابطه ميان عناصر حياتي، ساده كند. به دليل پويايي عوامل مؤثر بر تغييرات سازماني و برهم‌كنشي آن‌ها بر يكديگر، تدوين مدلي ايستا چندان راهگشا نيست. در مطالعه پيش‌رو سعي شد در چهار مرحله و با تركيب روش‌هاي كيفي (تحليل محتوا و فن دلفي) با روش‌هاي هوش مصنوعي (الگوريتم ژنتيك و مفهوم منطق فازي)، روشي جديد براي ساخت الگوي پويا و يكپارچه تغييرات سازماني ايجاد شود تا بتوان ميزان موفقيت تغيير را تخمين زد. به‌علاوه با اعمال محدوديت‌هاي حاكم بر شرايط مختلف، نقشه راهي در اختيار مديران براي هدايت تغيير قرار دهد. پس از احصاء و غربال عوامل مؤثر بر تغييرات با روش‌هاي كيفي، مدل اوليه به دليل پيچيدگي و ابعاد بالاي مسئله با نظريه فازي ساخته و براي دقيق‌تر كردن مدل از الگوريتم ژنتيك استفاده شد. براي اعمال محدوديت‌ها و يافتن مقدار قابل‌قبول متغيرها جهت موفقيت برنامه تغيير از الگوريتم ژنتيك استفاده شد.