بررسي كنشگري شوراي عالي آب در حكمراني منابع آب ايران: تحليلي مبتني بر مصوبات (1397-1389)

شوراي عالي آب در بالاترين سطح از هرم قدرت حكمراني آب ايران، نقش بازيگرداني ساير كنشگران و تسهيل پيوند آنان با فضاهاي كنش را برعهده دارد. هدف اين پژوهش ترسيم اين نقش از شوراي عالي آب مبتني بر مصوبات آن از سال 1389 تا 1397 است. به منظور تحقق اين هدف، از روش‌هاي تحليل محتوا و تحليل شبكه استفاده شده است. يافته‌هاي بخش تحليل محتواي مصوبات شوراي عالي آب نشان داد كه كنشگران لايه اول قدرت در حكمراني آب (وزارت نيرو، سازمان برنامه و بودجه و وزارت جهاد كشاورزي) داراي بيشترين هژموني در فضاي كنش هستند. همچنين تحليل شبكه «پيوندهاي كنشگران-فضاي كنش» بازتارب‌كننده شكل‌گيري و تقويت يك ساختار تودرتوي نامتقارن از حكمراني آب در ايران است كه ظرفيت پاييني براي توسعه يادگيري اجتماعي دارد. ليكن شوراي عالي آب با تاكيد پيوسته بر نهادينه‌سازي آموزش در فضاهاي كنش حكمراني منابع آب، مي‌تواند اثرگذار باشد.