صميميت و چگونگي تاثير آن در روابط اجتماعي از منظر آيات و روايات

تركيب وجودي انسان‌ها و تنوع نيازهايشان ارتباطات را يكي از ضرورت‌هاي اجتناب‌ناپذير زندگي كرده است. در اين ميان، صميميت به‌عنوان يكي از عواملي كه مي‌تواند در روند شكل‌گيري، استحكام و بقاي روابط تاثير بسزايي بگذارد مورد عنايت خاص اسلام قرار گرفته‌ است. پژوهش حاضر با هدف تبيين نشانه‌هاي صميميت و چگونگي تاثير آن در روابط اجتماعي از منظر آيات و روايات، به روش توصيفي ‌تحليلي نگاشته شده است. جهت استخراج و تحليل مطالب از بررسي محتوايي آيه‌ها و روايات استفاده شده است. يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهد كه صميميت داراي مصاديق، ضوابط و محدوده‌هاي مشخصي است و در بعد چگونگي تاثير، پايبندي به هركدام از اين موارد ضروري است. علاوه بر آن، قدرت نفوذ صميميت تنها تحت تاثير عوامل فوق نيست، بلكه بين آن و خداگرايي رابطه‌اي دوسويه وجود دارد. نتايج حاكي از آن است كه بدون توجه به بعد نگرشي و معنوي نمي‌توان به روابط صميمانه واقعي دست يافت. خداگرايي و دين‌داري كمك شاياني به شكل‌گيري روابط صميمانه مي‌كند. اسلام با تدابير عملي و احكام تشويقي و تكليفي، زمينه توسعه بيشتر صميميت در روابط انساني را فراهم مي‌كند.