تحليل و بررسي فضاهاي مورد استفاده در سينماي كيارستمي ازمنظر روح مكان بر اساس رويكرد پديدارشناسي كريستين نوربرگ شولتز (نمونۀ موردي: سه‌گانۀ كوكر)

نامكان مدرنيسم و گمگشتگي انسان در آن، عمده مطالعات دورۀ پست‌مدرن را به خود اختصاص داده است؛ در اين راستا كريستين نوربرگ شولتز معتقد به ازدست‌رفتن قدرت ارتباطي معماري و بحران معنا در دوران معاصر است و به عقيدۀ وي پديدارشناسي توان ايجاد محيط‌هاي واجد معنا و فراخواني حس مكان را دارد. هدف ما در اين پژوهش بررسي فضاهاي منتخب و به‌كار‌رفته در سينماي كيارستمي از منظر پديدارشناسي شولتز براي يافتن شاخص‌هاي حس مكان و به‌كارگيري آن در معماري است. اين تحقيق با راهبرد تحقيق كيفي مي‌باشد و با رويكرد تفسيرگرايي و چارچوب فلسفي پديدارشناسي و با بهره‌گيري از مدل تحقيق تلخيص‌شده از مباني نظري و همچنين با كمك تحليل نمونه‌هاي موردي، سعي در شناخت مؤلفه‌هاي رسيدن به اين‌هماني در فضاي ناتوراليستي سينماي كيارستمي دارد. شاخص‌هاي رسيدن به حس مكان و اين‌هماني در سه‌گانۀ كوكر كيارستمي: دوري از آشنايي‌زدايي، برانگيزي ارتباط تنانه، كليت منسجم، انسجام متمايز، انتخاب فضاهاي ناتوراليستي روستايي، استفاده از نمادهاي متمايز فرهنگ و معماري ايراني (نمادينه سازي)، لانگ‌شات‌ها، آرايش و انسجام منظم معماري و طبيعت و در نهايت گردهم‌آوري معاني طبيعي.