تبيين و تقرير استدلال آيۀ «لَو كانَ فيهِمَا آلِهَۀٌ إلّا الله لَفَسَدتا» بر توحيد در خالقيت

بي‌شك در آيۀ «لَو كَانَ فيهِما آلِهَةٌ الّا الله لَفَسَدتا» استدلالي توحيدي به كار رفته است. در اصلِ اين استدلال ابهام و ترديدي نيست، لكن در تلازم ميان «تعدد آلهة» و «فساد» سخن‌هاي بسياري بيان شده است، كه هر كدام به نوبة خود داراي مشكلاتي هستند. در اين ميان اما، ديدگاه امام خميني(ره) و شهيد مطهري تا كنون مورد بي‌مهري محققان قرار گرفته و با همۀ امتيازهايي كه دارد، به حاشيه رانده شده است. اين مقاله بر آن است تا با روشي تحليلي و توصيفي ابتدا به تقرير مهم‌ترين ديدگاه‌هاي مقابل، يعني ديدگاه مشهور، ديدگاه علامه طباطبائي(ره)، ديدگاه استاد مصباح و ديدگاه آيت‌الله جوادي و اشكالات آن‌ها بپردازد، و سپس با تقرير جديدي از ديدگاه امام خميني(ره) و شهيد مطهري تلاش كند تا اشكالات واردشده بر آن‌ها را پاسخ گفته و تقريري را كه انطباق بيشتري با آيه دارد، بيان كند.