تاثير فرآيندهاي تغيير شكل پلاستيكي شديد بر خاصيت ذخيره‌سازي هيدروژن در هيدريدهاي فلزي

افزايش تقاضاى انرژى و كاهش منابع سوخت‌هاي فسيلى ضرورت دستيابى به انرژي‌هاي پاك و قابل‌اطمينان را ايجاد كرده است. سيستم‌هاي انرژى بر پايه‌ي هيدروژن، يكى از راه‌حل‌هاي جديد در درازمدت به نظر مي‌رسد. چالش اصلي اين فناورى تهيه‌ي مقدار زيادي هيدروژن از منابع تجديد پذير است.بعضى از فلزات واسطه و آلياژهاى آن‌ها در واكنش با گاز هيدروژن يا اتم آن از يك الكتروليت، هيدريدهاى فلزى را ايجاد مي‌كنند.واكنش برگشت‌پذير هيدريد شدن اين فلزات و آلياژهايشان، آنان را به‌عنوان مخزني براي ذخيره‌ي هيدروژن معرفى مي‌كند. نانو، باعث افزايش سرعت فرايند جذب هيدروژن و دفع هيدروژن در فلزات و آلياژهاى آن‌ها مي‌شود.استفاده از آسياب گلوله‌اي كاربرد وسيعى در جداسازى دانه‌هاي هيدريد دارد. نانوبلورهاى Mgو Mg2Niكه از آسياب گلوله‌اي به‌دست‌آمده‌اند، سرعت بيشترى را در جذب هيدروژن نسبت به توده‌اي از اين ذرات در دماى نسبتاً پايين نشان داده‌اند؛ زيرا هم اثرات سطح افزايش مي‌يابد و هم طول مسير نفوذ نيز كم مي‌شود .