بررسي نمادهاي امام دوازدهم در ايران، با تكيه بر اِلِمان‌هاي شعر، سازه، مراسم تا پايان سده دهم هجري

پژوهه حاضر به دنبال بازخواني گونه‌هاي از نماد مي‌باشد كه ترجمان باور به امام مهدي(عج) در آن نمودار شده است، محدوده زماني آن از ابتداي غيبت كبري بوده و تا اواسط دولت صفويان مورد كنكاش قرار گرفته است، دوره‌اي كه شيعه اماميه به شدت در تكاپو بوده و توانست در جغرافياي ايران رشد شگفت‌انگيزي داشته باشد، در اين مسير بازخواني چند اِلِمان مشهور از جمله شعر، سازه، مراسم مورد بررسي قرار گرفته و اين مهم دانسته شد كه بسياري از اين نمادها سير تكاملي داشته و با گسترش باور به غيبت امام ثاني عشر و آزادي نسبي متأثر از حاكمان شيعي در نماد‌سازي نقشي بس چشم‌گير داشته است، در ادامه برخي از نشانه‌هاي خرافي نيز بررسي شده و تبيين شد كه چرا در ادبيات نمادسازي شيعه به وجود آمده در عين حال استقبال چنداني از آن در تاريخ صورت نگرفت.