اهانت به مقدسات اديان الهي در فقه اماميه و رابطه آن با آزادي بيان

آنچه امروزه جهان بشري به شدّت به آن نيازمند است، تعامل و گفت وگوي اديان در جهت كم كردن فاصله هاي موجود بين اديان، تأليف قلوب پيروان آنها و يكسو نمودن حركت انسانها به سوي سعادت است. بر همين اساس، قرآن كريم خطاب به پيامبر ميفرمايد: «ما تو را براي همة انسانها مبعوث كرديم»(سبأ/28)؛ چرا كه جهاني بودن و تعلّق آن به همة انسان ها، از هر نژاد، مكان و آييني، از ويژگيهاي منحصر به فرد شريعت مقدس اسلام است. در اين پژوهش با بررسي مباني و ادلّه در فقه اماميه به دست ميآيد كه اهانت به مقدسات اديان الهي غير از دين اسلام هم، حرام و از گناهان كبيره به شمار مي‌رود و بايد مناسبات مسلمانان با غير مسلمانان مبتني بر احترام، مهرورزي، مدارا و تسامح ديني، آزادي فكر و بيان، مخاطب شناسي و آشنايي با زبان و متون مقدّس ديگر اديان و همزيستي مسالمت آميز باشد.