بررسي آﺳﺎﻳﺶ اﻗﻠﻴمي و ارتباط آن با شاخص هاي فيزيولوژيك انسان (مورد: استان سيستان و بلوچستان)

پژوهش حاضر به واكاوي آسايش اقليمي و معماري همساز با آن در سيستان و بلوچستان پرداخت و بدين منظور، از داده‌هاي روزانه 5 ايستگاه همديد در اين استان شامل ايستگاه‌هاي زاهدان، ايرانشهر، چابهار، زابل و كنارك كه داراي آمار بلندمدت و مشترك بودند استفاده گرديد. اين داده‌ها شامل حداكثر رطوبت نسبي، حداقل رطوبت نسبي، حداكثر دما، حداقل دما، سرعت باد، دماي هوا، رطوبت نسبي بر حسب درصد و فشار بخار هوا هستند. براي انجام اين هدف، از شاخص‌هاي اقليم معماري گيوني و شاخص‌هاي فيزيولوژي انسان در نرم‌افزار ريمن به نام‌هاي PMV و PET بهره گرفته شد. نتايج حاصل از جدول زيست اقليمي ساختماني حاكي از اين است كه در شهرهاي ايرانشهر و زاهدان در هيچ يك از ماه‌هاي سال، شرايط آسايش اقليمي برقرار نبوده است و در چابهار، زابل و كنارك آن هم در ساعات به خصوصي از شبانه‌روز شرايط آسايشي برقرار است. همچنين نتايج نشان داد كه در شاخص‌هاي PMV و PET به صورت مشترك، ماه‌هاي ژانويه، فوريه، مارس، آوريل، مي، اكتبر، نوامبر و دسامبر در طول روز داراي پهنه هاي آسايشي مناسبي براي گردشگري بودند و براي اين دو شاخص در طي شب، تنها ماه‌هاي مي، ژوئن، جولاي و آگوست عوامل آسايش و راحتي انسان مهيا مي‌باشد.