پارادايم تأويل دستورگرا در تبيين هرمنوتيكِ ادبيِ مؤلف محور در مطالعات نهج البلاغه

بدون عنوان

جستار علميِ پيش­رو قصد دارد اصطلاحي به نام «هرمنوتيك ادبيِ مؤلف محور» و چگونگي كاربست آن را در حوزۀ مطالعات نهج ­البلاغه بسط دهد، آن هم با تأمل بر كاركردِ معناشناختي پارادايم تأويل دستورگرا، به شيوۀ دستاوردهاي دانشِ معناشناسيِ ادب عربي. فهم دال و مدلول ­هايِ تأويل دستورگرا در خطبۀ 36 نهج البلاغه مورد پژوهانۀ اين جستار است؛ و در صدد است به پرسش چگونگي كاربست و تبيين هرمنوتيك ادبي مؤلف محور در منطقِ فهمِ متن ادبي خطبۀ مذكور پاسخ دهد. فرضيۀ مدّنظر اين است كه به باور نظريه ­پرداز آلماني شلاير ماخر (1768-1834) يكي از مبانيِ رويكرد مؤلف ­محوري در فهم ادبيِ متون مقدس (از جمله نهج ­البلاغه) بر تأثيرپذيري از كاركردهاي دانش معناشناسي ادب عربي استوار است و معنا، داراي اعتبار نهايي و اصيل بوده؛ و بر دستيابي به نيّت مؤلف تمركز دارد. از ديگر مباني رويكرد مؤلف­ محوري در پارادايم تأويل دستورگرا، دانش زبان ­شناسي است كه مورد تمركز اين جستار نيست. روشِ كاربردي نويسنده، هرمنوتيك روشي و اهتمام وي بر كاربستِ نظريۀ «هرمنوتيك ادبي مؤلف­ محور» بوده و هدف تبيين بخشي از مبادي تصوري هرمنوتيك ادبي مؤلف محور در خوانش متون مقدّس است.

بدون چكيده