اثرپذيري شعر و نثر امام شافعي از سخنان امام علي (ع)

بدون عنوان

بر اساس نظريه بينامتنيت، هر متن ادبي، آگاه يا ناخودآگاه، زايش و باز خوانشي از آثار ادبي پيش از خود يا معاصر با خود است. نهج البلاغه از هنگام ظهور تاكنون ، همواره به عنوان يكي از منابع مهم و كليدي ادباي عرب به شمار ميرود. محمد بن ادريس شافعي از عالمان و فقيهان قرن دوم هجري و پيشواي مذهب شافعي است كه بسياري از مفاهيم حكمي و اخلاقي را به لباس نظم درآورده است. وي با توجه به عشق و ارادتش به علي (ع) كه از يك سو قافله سالار شعر و ادب بوده و از ديگر سو وامدار حكمت الهي و قرآني است، سخنان حكيمانه آن حضرت را در لايه هاي اشعار خود جا داده است. در اين پژوهش به روش تحليلي - توصيفي و با استقراء الفاظ و مضامين گهربار نه جال بلاغه، ضمن بررسي اشكال مختلف اثرپذيري شافعي از كلام امام علي (ع)، نشان مي دهيم كه وي علاوه بر ارادت و اخلاص ويژه به ساحت آن امام (ع)، مانند بسياري ديگر از اديبان و شاعران عرب و ايراني، سيراب از سرچشمه زلال حكمتهاي آن حضرت شده است. يافته هاي اين پژوهش گوياي آن است كه در ديوان شافعي و نثر وي، انواع مختلفي از اثرپذيري تصويري، لفظي و معنايي از نهج البلاغه به چشم ميخورد.

بدون چكيده