اثربخشي گروه درماني مبتني بر رويكرد اميد درماني بر افسردگي مادران كودكان داراي معلوليت جسمي حركتي

The Effectiveness of Hope Therapy on the Depression of Mothers of Children with Physical Disabilities

مقدمه: اين پژوهش ‌با هدف بررسي اثربخشي گروه درماني مبتني بر رويكرد اميد درماني بر افسردگي مادران كودكان داراي معلوليت جسمي حركتي صورت گرفت. روش: پژوهش حاضر آزمايشي از نوع پيش‌آزمون ـ پس‌آزمون، با گروه كنترل است. جامعه آماري اين پژوهش شامل مادران كودكان داراي معلوليت جسمي حركتي بود. با روش نمونه­ گيري در دسترس 30 نفر از بين اين افراد انتخاب و در دو گروه آزمايش (15 نفر) و گواه (15 نفر) گمارش شدند و گروه آزمايش اميد درماني قرار گرفت. مقياس افسردگي بك به صورت پيش‌آزمون و پس‌آزمون در هر دو گروه اجرا شد. يافته‌ها: نتايج تحليل كوواريانس نشان داد كه نمرات شركت‌كنندگان گروه آزمايش، در نمره افسردگي به طور معناداري كمتر از گروه گواه بود. نتيجه­ گيري: بر اين اساس، اميد درماني مي‌تواند باعث كاهش علائم افسردگي مادران كودكان معلول شود و گام مؤثري در بهبود وضعيت رواني آن­ها و روابط والد فرزندي باشد.

Introduction: The aim of this study was to investigate the effectiveness of group therapy based on the hope therapy approach on depression of mothers of children with physical disabilities. Method: The present study is an experimental research with pre-test, post-test, control group. The statistical population of this study was mothers of children with physical disabilities. A sample of 30 people was selected through available sampling method and assigned to experimental (n =15) and control (n =15) groups and the hope therapy was conducted to the experimental group. The Beck Depression Scale was used in both groups in the form of pre-test and post-test. Results: The results of covariance analysis showed that the depression scores of the participants in the experimental group were significantly lower than the control group. Conclusion: It was shown that hope therapy can reduce the depression symptoms in mothers of disabled children and can be an effective step in improving their mental status and parent-child relationship.