بررسي آموزههاي راه رفتن از منظر فقه تربيتي

از نگاه قرآن كريم، يكي از مظاهر ويژه سلامت اجتماعي، الگوي صحيح راهرفتن است. حالاتي كه فرد راهرونده در حين راهرفتن بر نفس و يا جوارح خود عارض ميسازد، مسائل دقيق و گستردهاي را در مورد تأثير و تأثّرات مثبت و منفيِ فردي و يا اجتماعي برجاي ميگذارد كه شايستۀ بررسي است. اين پژوهش با تمركز بر روي آيات قرآنكريم و كتب روايي اربعه و تحليلهاي بنيادين روانشناختي، آموزههاي تربيتي راهرفتن را از جوانب مختلف، ارزيابي نموده است. بررسي تربيتي بحث حاضر، مقتضي ضرورت تفكيك جوانب مختلف مسئله به حالات ظاهري و حالات باطني راهرفتن، ملزومات آن و راهرفتن به سوي اماكن مقدس است. تكيه بر سفارش‌هايي نظير «اعتدال در راهرفتن» با هدف عقلانيت در تعاملات اجتماعي و پرهيز از هرگونه افراط و تفريط در مظاهر آن و «داشتن آرامش و وقار در راهرفتن» كه از صفات عبادالرحمن است، مورد بررسي قرار گرفته است.