انسان‌ شناسي از ديدگاه ابن‌ سينا

تفكر انسان قدمتي به درازاي حيات بشر دارد. يكي از مسايل اصلي انسان از همان آغاز، پرسش از خود و شرايط پيراموني بوده است. حكما و متكلمان ديني در دوره هاي گوناگون، از اقصي نقاط دنيا، در مورد ابعاد مختلف انسان، نظريه پردازي هاي بسياري نموده اند. از اين ميان مي توان ابن سينا را نام برد كه آراي فلسفي او تاثير بسزايي در انديشمندان ديگر داشته است. اين پژوهش با روش توصيفي- تحليلي، با مطالعه عمده مباحث شيخ الرئيس در علم-النفس، در كتب فلسفي اش همچون شفا، نجات و اشارات و تنبيهات در مراتب انسان شناسي، به تبيين و بررسي انديشه هاي او در باب انسان پرداخته و انسان شناسي را در دو مرتبه و دو مرحله بررسي مي كند: مرحله اول، فلسفي و نظري محض است كه در آن به انسان و ابعاد وجودي او، با ديدگاهي عقلي و فلسفي نگريسته مي شود؛ مرحله دوم كه نقطه اوج انسان-شناسي اوست، مرحله اشراقي و شهودي است. او در رسائل عرفاني خود همچون رساله حي ابن يقظان، رساله الطير و سلامان و ابسال، و در نمط هاي آخر اشارات و تنبيهات و خطوطي از كتاب مباحثات و كتاب شفا، با نگرشي اشراقي و عرفاني، به بحث از انسان پرداخته است.