تحليل دقت روش‌هاي پهنه‌بندي بارش بر پايه تكنيك‌هاي درون‌يابي مكاني در حوضه آبريز زاينده‌رود

در پژوهش حاضر، از داده هاي ميانگين بارش ماهانه 27 ايستگاه سينوپتيك، كليماتولوژي، باران­سنجي و تبخير­سنجي واقع در حوضه زاينده‌رود و اطراف آن براي دوره آماري 2014-1970 استفاده شد. پيش از درون­يابي، داده هاي مفقود در هر ايستگاه توسط روش نسبت نرمال بازسازي شد. همچنين براي كنترل كيفي از آزمون هاي ديكي- فولر و شاپيرو- ويلك به ترتيب براي بررسي مانايي و نرمال بودن استفاده شد. در ادامه اين داده ها با شش روش درون­يابي مكاني شامل روش هاي معكوس وزني فاصله، همسايگي طبيعي، اسپلاين منظم، اسپلاين كششي، كريگيدن معمولي و كريگيدن عام پهنه بندي شدند و هر يك از روش ها توسط تكنيك اعتبار متقابل با شاخص هاي MAE، MBE و RMSE ارزيابي شدند. نتايج نشان داد از ميان روش هاي درون­يابي مكاني، روش­ همسايگي طبيعي با مقدار MAE برابر 24/0 بهترين عملكرد را براي درون­يابي بارش در ميان تمامي روش ها در اين منطقه داشته است. همچنين در بين روش­هاي كريگيدن معمولي، كريگيدن عام، اسپلاين و معكوس وزني فاصله به ترتيب كريگيدن نمايي با مقدار MAE برابر 54/0، كريگيدن عام با روند درجه دوم با مقدار MAE برابر 50/0، اسپلاين كششي با مقدار MAE برابر 54/0 و معكوس وزني فاصله با توان4 با مقدار MAE برابر 57/0 از كمترين خطا نسبت به ساير روش هاي هم­خانواده خود برخوردار بودند.