تحليل منطقه‌اي خشكسالي در حوضه آبريز كارون با استفاده از شاخص‌هاي SPI و SPEI

با توجه به اهميت خشكسالي در مديريت منابع آبي، پژوهش حاضر با هدف برآورد شاخص‌هاي خشكسالي SPI و SPEI به‌علت ماهيت چند مقياسي و قابليت تحليل در مقياس‌هاي زماني مختلف در ايستگاه‌هاي منتخب هواشناسي حوضه آبريز كارون صورت پذيرفته است. از ديگر اهداف اين تحقيق، منطقه‌اي كردن شاخص‌هاي SPI و SPEI با استفاده از روش تحليل خوشه‌اي به‌منظور همگن‌سازي ايستگاه‌هاي حوضه است. در اين راستا، بر اساس آزمون همگني داده‌ها و تعيين طول دوره آماري مشترك، 18 ايستگاه انتخاب شدند. مقادير شاخص‌هاي خشكسالي SPI و SPEI در قالب گراف‌هاي توالي دوره‌ها رسم شد و ارتباط آنها با تحليل همبستگي مورد آزمون قرار گرفت. نتايج مقادير شاخص‌هاي خشكسالي با ضريب همبستگي پيرسون و سطح معني‌داري 0/01 مقايسه شدند. نتايج نشان داد كه براي تمامي ايستگاه‌ها، همبستگي دو شاخص به‌صورت مثبت و معني‌دار (0/5 تا 0/95) است و با افزايش دوره زماني، ميزان ضريب همبستگي بين شاخص‌هاي خشكسالي افزايش يافته است. همچنين با افزايش مقياس‌هاي زماني، فراواني دوره‌هاي خشك و مرطوب كاهش يافته اما تداوم آنها افزايش مي‌يابد. با منطقه‌اي كردن ايستگاه‌هاي حوضه به روش تحليل خوشه‌اي، ايستگاه‌ها در هفت كلاس طبقه‌بندي شدند. نتايج حاصل از منطقه‌اي كردن شاخص SPEI نيز نشان داد كه درصد فراواني طبقه نرمال بيشتر از طبقه مرطوب وخشك است.