بررسي تغييرات صيد بر واحد سطح و پراكنش خانواده گوازيم ماهيان (Nemipteridae) در آب‌هاي استان سيستان و بلوچستان (ناحيه شمالي درياي عمان)

مطالعه حاضر جهت بررسي تأثير عمق بر الگوي پراكنش و تراكم خانواده گوازيم ماهيان در درياي عمان و محاسبه ميزان صيد بر واحد سطح و توده زنده آن‌ها به اجرا درآمد. به اين منظور از گشت تحقيقاتي فردوس 1 مجهز به تور ترال كف استفاده شد و مناطق از دماغه ميداني ('55˚58) طول شرقي تا خليج گواتر در ('25˚61) طول شرقي در شهريور و مهر سال 1392 (بازه زماني 25 روز) نمونه‌برداري شد. كل منطقه مورد بررسي به پنج اشكوب (Aتا E) و 4 لايه عمقي: 20-10، 30-20، 50-30 و 100-50 متري به تعداد 82 ايستگاه در شمال درياي عمان انتخاب شد. بيشترين توده زنده در منطقه D (صيدگاه¬هاي كنارك، چابهار، رمين وكيژدف) 5/1075 تن و بيشترين مقدار شاخص صيد بر واحد سطح (CPUA)، 8/2002 كيلوگرم بر مايل مربع دريايي، در اشكوب D(صيدگاه¬هاي كنارك، چابهار، رمين و كيژدف) محاسبه شد. بر اساس لايه¬هاي عمقي بيشترين ميزان صيد بر واحد سطح در لايه عمقي50-30 متر 9/2641 كيلوگرم بر مايل مربع دريايي و بيشترين توده زنده، 8/919 تن در لايه عمقي 50-30 متر محاسبه گرديد. نقشه پراكنش خانواده گوازيم ماهيان به كمك نرم‌افزار Arc-GIS نسخه 3/9 ترسيم شد. زيستگاه اصلي اين خانواده منطقه D (صيدگاه‌هاي كنارك، چابهار، رمين، كيژدف) و لايه عمقي 50-30 متر به شمار مي‌رود كه عوامل مختلفي مانند فراواني مواد غذايي و عوامل محيطي عامل اين تراكم است.