طرفين گفتگو در ديالوگ گادامر: اشخاص يا اشيا

گادامر همچون افلاطون «ديالوگ» را مبناي شناخت مي­داند، بدين معنا كه ما از طريق ديالوگ اشيا پيرامون خودمان را مي­شناسيم. روشن است كه براي تحقق ديالوگ، دست كم، دو طرف لازم است. در افلاطون، حداقل در نگاه اول، چنين به نظر مي­آيد كه طرفين ديالوگ دو شخص هستند. آيا در گادامر هم چنين است؟ براي اين پرسش در ميان مفسرين گادامر دو پاسخ وجود دارد. الف) اكثر آن­ها ديالوگ ميان اشخاص را اساس مي­دانند. به نظر آن­ها، ما به­مثابه اشخاص براي شناخت جهان و اشياء پيرامون خودمان بايد گرد هم آييم و با يكديگر گفتگو كنيم. ب) اما برخي از آن­ها همچون فيگال Günter Figal خود اشيا را نيز دوشادوش اشخاص طرفي براي گفتگو مي­شمارند؛ زيرا انسان و جهان هر دو در گادامر زبانمند هستند. اشياء نيز زبانمند هستند و چيزي براي گفتن دارند. فهم و شناخت در گفتگوي زباني ميان انسان و جهان به­مثابه طرفين گفتگو، يعني به­مثابه من/تو، رخ مي­دهد. در اين مقاله مي­كوشيم نشان ­دهيم كه هر دو نحوه­ي «گفتگوي ميان انسان و جهان» و «گفتگوي ميان اشخاص» در هرمنوتيك فلسفي گادامر به همراه يكديگر مبناي شناخت و فهم هستند.