اثربخشي مشاوره گروهي مبتني بر رويكرد روانشناختي مثبت‌نگر فريش بر تقويت تاب‌آوري خانواده

اين پژوهش به‌منظور بررسي اثربخشي مشاوره گروهي مبتني بر رويكرد روانشناختي مثبت‌نگر فريش بر تقويت تاب‌آوري خانواده اجرا شد. روش پژوهش نيمه‌تجربي با طرح پيش‌آزمون ـ پس‌آزمون همراه با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل زنان خانه‌دار منطقه 12 شهرداري شهر تهران بود. 16 نفر به روش نمونه‌گيري هدفمند به‌عنوان نمونه انتخاب شدند و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل قرار گرفتند. در اين پژوهش تاب‌آوري خانواده با مقياس اندازه‌گيري تاب‌آوري خانواده در پيش‌آزمون و پس‌آزمون اندازه‌گيري شد. گروه آزمايش در هشت جلسه 120 دقيقه‌اي مشاوره گروهي شركت كردند در حالي كه گروه كنترل هيچ‌گونه مشاوره‌اي دريافت نكردند. در پايان، هر دو گروه مقياس تاب‌آوري خانواده را دوباره تكميل كردند. به منظور تحليل داده­ها از آزمون تحليل كوواريانس چند‌متغيره و تك‌متغيره استفاده شد. بر اساس يافته‌هاي پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت كه مشاوره گروهي مبتني بر رويكرد روانشناختي مثبت‌نگر فريش بر تقويت تاب‌آوري خانواده در تمام ابعاد (شامل فرايندهاي ارتباط و حل مسئله خانواده، منابع ديني/ اجتماعي خانواده، باور خانواده به‌عنوان واحدي كلي در پذيرش مشكل) تأثير مثبتي به‌جاي گذاشت. بر اين اساس مي‌توان از اين روش مشاوره به‌منظور تقويت تاب‌آوري خانواده بهره گرفت.