اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد (ACT) بر باورهاي ارتباطي ناكارآمد و سازگاري زناشويي زنان ناسازگار

هدف از اين پژوهش بررسي اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر باورهاي ارتباطي ناكارآمد و سازگاري زناشويي زنان ناسازگار بود. طرح پژوهش از نوع نيمه‌آزمايشي پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعة آماري تمام زنان واجد ويژگي تعارض و ناسازگاري زناشويي مراجعه‌كننده به مركز مشاوره رازي شهر كرج در تابستان 1396 بودند. از اين جامعه، 30 نفر به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و در دو گروه آزمايش و كنترل (15) جايگزين شدند. گروه آزمايش در 8 جلسة 90 دقيقه‌اي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد را دريافت كردند. ابزار اندازه‌گيري اين پژوهش شامل پرسشنامة باورهاي ارتباطي (ايدلسون و اپشتاين، 1981) و پرسشنامة سازگاري زناشويي (اسپاينر، 1976) بود. به‌منظور تجزيه‌و‌تحليل داده‌ها، از روش تحليل كوواريانس چندمتغيره توسط نرم‌افزار آماري spss24 استفاده شد. يافته‌ها نشان داد كه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر ابعاد باورهاي ارتباطي (باور تخريب‌كنندگي مخالفت، باور عدم تغييرپذيري همسر، باور توقع ذهن‌خواني، باور كمال‌گرايي جنسي و باور تفاوت‌هاي جنسيتي) و سازگاري زناشويي (رضايت زوجي، همبستگي زوجي، توافق زوجي، ابراز محبت)، تأثير معناداري (p<0.05) داشت. همچنين مداخلة انجام گرفته باعث كاهش نمره كل باورهاي ارتباطي ناكارآمد و افزايش سازگاري زناشويي (p<0.05) زنان ناسازگار شد.

اين مقاله فاقد چكيده لاتين است