مبدأ مداري يا مقصدمداري در ترجمه ابوالفتوح رازي با تكيه بر برگردان استعاره‌هاي قرآني

در فرآيند ترجمه، همواره دو گرايش مبدأمدار و مقصدمدار در برابر هم وجود داشته است. مترجمان گاه «حفظ زبان مبدأ» را مدنظر داشته‌ و گاه «قابل­فهم بودن مطلب در زبان مقصد» را مورد توجه قرار داده‌اند. در دوران معاصر و با شكل‌گيري نظريه‌هاي علمي در حيطه ترجمه، اصلي‌ترين وجه تمايز ديدگاه‌ها، همين دوگانگي مبدأمداري و مقصدمداري است. از جمله مواردي كه در مبدأمداري يا مقصدمداري ترجمه بازتاب مهمي دارد، شيوه‌هاي مورد استفاده در برگردان استعاره است. لذا در اين مقاله، شيوه‌هاي برگردان استعاره در ترجمه ابوالفتوح رازي بررسي و آماري از شيوه‌هاي عملكرد وي ارائه شده است. در نهايت به اين نتيجه دست يافته‌ايم كه اگرچه مفسّر بدون اسلوب معيني از دو شيوه مبدأمداري و مقصدمداري بهره برده است، اما بااين‌حال، به حفظ ويژگي‌هاي زبان مبدأ توجه بيشتري داشته و بر اين اساس مي‌توان او را يك مترجم مبدأمدار دانست.