مسألگي و استدلال بر پايه گزارش هاي حديثي

مقوله استدلال به احاديث و گزارش‌هاي تاريخي، نيازمند روشي استوار است. دلالت گزارش­هاي حديثي و تاريخي را مي­توان در دو فضاي «دلالت­هاي ناظر به مقام بيان يك گزارش» و «دلالت­هاي ناظر به فرامقام بيان» بررسي كرد. دلالت­هاي فرامقام بياني، ناشي از انعكاس گزارش در فضاي صدور و نقل آن است. اصطلاح «مسألگي»، قاعده­اي در فضاي اين نوع دلالت­هاست. تلاش نويسنده مقاله براي شناساندن اين قاعده و تعريف اين اصطلاح به اينجا رسيده است كه «مسألگي» به معناي ميزان «عدم نفوذ» و حل ­نشدگي «مقام بيان» در «فرامقام بيان» است. كاركرد مورد توجه ما از اصل مسألگي، فضاي استدلال­هاي موجود در تاريخ حديث، تاريخ قرآن و تاريخ تفسير (الهيات تاريخي) است. اهميت توجه به مسألگي ازآن‌روست كه غالب استدلال‌هاي شكل­ گرفته در اين حوزه، بدون ‌توجه به سطح مسألگي آن تقرير شده است و اين مسأله، موجب رسوخ ضعف جدي به اين­گونه ‌استدلال­ها شده‌ است.