بررسي آنتاگونيست در چند اثر ادبيات داستاني كهن فارسي

در اين پژوهش، تلاش گرديده است تا سه اثر داستاني از متون كهن فارسي با نام‌هاي «برزونامه» «داستان رابعه» و «حسنك وزير» از لحاظ نوع شخصيّت «آنتاگونيست» و جايگاه آن‌ها مورد بررسي قرار گيرد. بدين منظور پس از بررسي واژه‌هاي آنتاگونيست، پروتاگونيست و مفاهيم مرتبط در اين حوزه به بررسي آنتاگونيست‌ها (ضدّ قهرمان) در سه داستان مذكور پرداخته و كنش و واكنش‌هاي ضدّ قهرمان را در پيشبرد داستان بررسي كرده‌ايم. از آنجا كه هيچ پروتاگونيستي، چه عادي و چه ضدّ قهرمان، در خلأ و تنهايي، بدون ارتباط با افراد و دنياي اطرافش دريافتني نيست؛ رويارويي شخصيّتهاي اصلي با دنياي اطراف و مخالفين‌شان (آنتاگونيست) اين است كه به گسترش و ادامه وقايع و درگيريها تا مراحل نهايي نمايشنامه و داستان شكل ميدهد و توجّه خواننده را به خود معطوف ميدارد. همين رويارويي شخصيّتهاي متضاد است كه به خواننده امكان شناخت بهتري از آن‌ها در طول داستان ميدهد، عدم وجود تقابل آنتاگونيست و پروتاگونيست به اين منجر مي‌شود كه پروتاگونيست به عنوان قهرمان قابل درك نباشد و شكل كامل به خود نگيرد.