نسبت الگوي اسلامي - ايراني پيشرفت و توسعه پايدار روستايي

بدون عنوان

الگوي اسلامي - ايراني، با تبيين مباني، آرمان، رسالت، افق و تدابير، به دنبال تعيين‌ چارچوب، خطوط اصلي و راهنماي عمل و تصميم‌گيري براي پيشرفت است و مهم‌ترين سند وفاق ملي بعد از قانون اساسي براي پنجاه سال آينده خواهد بود. هدف اين مقاله تبيين نسبت الگوي اسلامي - ايراني پيشرفت و توسعه‌ي پايدار روستايي است كه ضمن تبيين مفاهيم، به ارائه‌ي نتايج حاصل از غفلت از روستا در الگو و نظام برنامه‌ريزي ايران در هفتاد سال گذشته پرداخته و اين حقيقت تلخ را بيان ميكند كه الگوي پايه به‌نوعي تكرار روندهاي غير قابل قبول گذشته و سهل‌انگاري در توسعه‌ي آينده‌ي روستاست. با اين الگو نه‌تنها تداوم توسعه‌نيافتگي روستاها استمرار خواهد يافت و آثار سوئي بر پيشرفت خواهد داشت و اشتباه تاريخي بي‌توجهي به روستا تكرار شده، بلكه در تحقق اهدافي كه الگو به دنبال آن است اختلال و مانع جدي ايجاد خواهد شد؛ لذا التزام به تحقق مفاد الگو منوط به توجه شايسته به توسعه‌ي پايدار روستايي و قائل شدن جايگاه مناسب براي آن در الگوست. روش اين پژوهش كيفي و كاربردي، موردي، و زمينه‌اي است كه ضمن تبيين توسعه‌ي روستايي به اصول و چالش‌ها و نحوه‌ي تعامل الگوي اسلامي - ايراني پيشرفت با توسعه‌ي روستايي مي‌پردازد و تأكيد بر بازنگري و تمركز بيشتر بر مشاركت ذي‌نفعان و خبرگان روستايي در الگوي پيشرفت، تعامل ميان رويكردهاي توسعه‌ي روستايي و قابليت تحقق الگوي پايه را پيشنهاد مي‌دهد

not abstract