پويايي جمعيت تاس ماهي ايراني Acipenser persicus Borodin, 1897 با استفاده از مدل شبيه‌سازي مونت‌كارلو و روش بوت‌استرپ در جنوب درياي خزر (مطالعه موردي: استان گيلان)

در اين مطالعه پويايي­شناسي تاس­ماهي ايراني (A.persicus)با استفاده از يك مدل ساختار سني كه درون اجزاي مدل با استفاده از شبيه­سازي مونت­كارلو و بوت­استرپ عدم قطعيت گنجانده شده بود، مورد بررسي قرار گرفت. داده­هاي فراواني طولي تعداد 4376 نمونه حاصل صيد تورهاي پره به‌صورت صيد ضمني، تورهاي گوشگير ثابت و كشفيات يگان حفاظت در بين سال­هاي 1389-1380 براي بررسي پارامترهاي رشد به نرم­افزار FiSAT II وارد شد. با استفاده از فراواني طولي طبقه­بندي ماهانه در نرم­ افزار FiSAT II، به روش الفان 1 (ELEFAN 1) ميزان L∞ و K به‌ترتيب 203 سانتي­متر و year-1 08/0 برآورد و با استفاده از مقادير ياد شده ميزان t0، 94/0- سال به‌دست آمد. ميزان مرگ و مير طبيعي با استفاده از فرمول تجربي پائوليyear-114/0 محاسبه شد. ميزان مرگ و مير كل به‌دست آمده با استفاده از منحني صيد براي تاس­ماهي ايراني year-1 26/0 برآورد شد. ضريب بهره­برداري 61/0 برآورد گرديد. فاصله اطمينان براي مقادير Z در روش بوت­استرپ بين year-1327/0 تا 195/0 با ميانيگين 2405/0 به‌دست آمد. فاصله اطمينان براي مقادير Z در روش مونت­كارلو با گنجاندن خطاي نمونه­برداري بينyear-1 289/0-169/0 با ميانگين 244/0 به‌دست آمد. نتايج نشان داد كه گنجاندن مقادير به‌دست آمده در مدل­هاي ارزيابي ذخاير تاس­ماهي ايراني مي­تواند دقت بيشتري در ارزيابي جمعيت اين گونه در آينده ايجاد كند.

اين مقاله فاقد چكيده لاتين است.