مطالعه انتخابگري غذاي زنده بچه ماهيان خاوياري گونه تاس ماهي ايراني (Acipenser persicus) در استخرهاي خاكي

اين مطالعه در چهار استخر خاكي طي 40 روز پرورش در بهار 1392 و در شش تيمار زماني انجام شد. بدين منظور از زئوپلانكتون‌ و بنتوز استخرها و محتويات معده 240 قطعه بچه ماهي نمونه برداري به عمل آمد. فراواني طعمه‌ها در معده و محيط به منظور تعيين شاخص انتخابگري براي هر طعمه بررسي شده بود. محدوده ارزش‌هاي انتخابگري از 1 تا 1- بود، 1 به انتخاب مثبت براي طعمه، 1- اجتناب از طعمه و صفر به انتخاب تصادفي طعمه اشاره مي‌كرد. در استخرهاي خاكي روتيفر و دافني با فراواني 6/172 و 8/123 بين شش جانور آبزي در ششسمين تيمار زماني غالب شدند. اما لارو شيرونوميد بيشترين فراواني25/40 را در سومين تيمار زماني داشت در محتويات معده بچه ماهيان دافني، دياپتوموس و لارو شيرونوميد مشاهده شد. دافني و لارو شيرونوميد موجودات غالب بودند. بالاترين ميزان شاخص انتخابگري مثبت از دافني (83/0) در تيمار سوم مشاهده شد، در حاليكه براي شيرونوميد بالاترين ميزان (59/0) در تيمار ششم بود. به طوري كه بعد از 30 روز افزايش انتخاب مثبت براي شيرونوميد و كاهش انتخاب براي دافني وجود داشت.

اين مقاله فاقد چكيده لاتين است.