بررسي پيوندهاي بينامتني ايمان بياوريم به آغاز فصل سرد و بوف كور

بينامتنيّت يكي از اصطلاحات رايج در نظريه­هاي ادبي و زبان­شناسي معاصر است. بر اساس اين رويكرد، هيچ متني مستقل نيست؛ بلكه ميان آن با متون پيشين و پسين خود رابطۀ بينامتني وجود دارد. در پژوهش حاضر كه به روش توصيفي- تحليلي و با بهره­گيري از رويكرد بينامتنيّت نوشته شده است، پيوندهاي محتوايي دو اثر؛ يعني بوف كور هدايت و شعر ايمان بياوريم به آغاز فصل سرد فرّخزاد بررسي و تحليل شده است. نتايج اين بررسي نشان مي­دهد كه ميان دو اثر، پيوند بينامتني از نوع ضمني برقرار است. در اين نوع رابطه، نشانه­هايي براي تشخيص روابط متني وجود دارد كه خواننده نسبت به متن اوّل (بوف كور) يعني متني كه مورد استفاده قرار گرفته است، آگاهي دارد و متوجّه روابط بينامتني مي­شود. هدايت و فروغ از هنرمنداني هستند كه شخصيت مستقل دارند و شعرشان از درونشان سرچشمه مي­گيرد؛ اين دو در آثارشان به بازتاب منِ شخصي خود پرداخته­اند كه بر محور «مرگ­انديشي» مي­چرخد. هراس از زوال، بنيان فكري اين دو هنرمند را به طرف اندوه مفرط و در نهايت پوچ­گرايي سوق داده است و همين سبب بيزاري از دنيا و انسان­ها شده است و درنهايت، هر دو هنرمند آرزوي دريچه­اي را دارند كه از آن به دنياي ايده­آل خود و عشق اثيري برسند.