بررسي تأثير نقش ميانجي سرمايۀ روانشناختي در رابطۀ بين رهبري موثق و تسهيم دانش

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي تأثير نقش ميانجي سرمايۀ روانشناختي در رابطۀ بين رهبري موثق و تسهيم دانش در ميان كاركنان دانشگاه لرستان انجام شد. روش پژوهش: اين پژوهش از نوع توصيفي- همبستگي بوده و جامعۀ آماري پژوهش حاضر را كليۀ كاركنان دانشگاه لرستان در سال تحصيلي 1397- 1396به تعداد 421 نفر تشكيل مي‌دهد. نمونۀ آماري 201 نفر بوده كه با استفاده از فرمول كوكران و به روش طبقه­‌اي با حجم متناسب انتخاب شد. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه‌هاي رهبري موثق والمبوا، آووليو، گاردنر، ورنسينگ و پترسون(2008)، تسهيم دانش بوك، زمود، كيم و لي(2005) و سرمايۀ روانشناختي لوتانز و آووليو استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از روش مدل­يابي معادلات ساختاري با رويكرد حداقل مربعات جزئيpls استفاده شد. يافته­‌ها: نتايج پژوهش حاكي از آن است كه رهبري موثق به صورت مستقيم (322/0=β) بر تسهيم دانش تأثيرگذار بوده و به صورت مستقيم (832/0=β) بر سرمايۀ روانشناختي اثرگذار است. سرمايۀ روانشناختي به صورت مستقيم (389/0=β) بر تسهيم دانش تأثير مي‌گذارد. همچنين تأثير رهبري موثق بر تسهيم دانش به صورت مستقيم و غيرمستقيم توسط متغير ميانجي، سرمايۀ روانشناختي با (65/0=β)تبيين شد. نتيجه­‌گيري: در اين رابطه زماني ­كه سرمايۀ روانشناختي به عنوان متغير ميانجي وارد معادله مي­شود، داراي قدرت بيشتري است. به عبارت ديگر، رهبري موثق با نقش ميانجي سرمايۀ روانشناختي موجب افزايش تسهيم دانش در ميان كاركنان مي­‌شود. بنابراين، پيشنهاد مي­‌شود، مديران دانشگاهي ديدگاه و نگرش رهبري موثق را در دانشگاه خود پرورش و تقويت كرده و بر تسهيم دانش و ارتقاء آن در كاركنان خود تأكيد نموده و كاركنان خود را به عنوان مهم­ترين سرمايۀ سازمان درك كنند.