بررسي و تحليل درون مايه عرفاني در ترانه سرايي

در اين جستار، درون مايه عرفاني در ترانه سرايي بررسي مي شود، كهن ترين اشعار فارسي در ميان ترانه ها يافت شده است. ترانه هاي عرفاني، ترانه‌ها و نواهايي است كه صوفي ها در حلقه‌ها و خانقاه هاي درويشي در مجلس سماع خود مي خوانده اند و هنوز هم مي خوانند و كلام بيش تر اين ترانه‌ها از مثنوي و ديوان شمس مولانا و يا شعراي ديگر، برگزيده مي شده است. نگاهي گذرا به ادبيات فولكلور نواحي مختلف ايران نشان مي‌دهد كه گونه‌هاي خاصي از ترانه عرفاني در اين نواحي وجود دارد كه اغلب همراه با موسيقي هستند. اشعار عامه توسط مردم عادي و يا آواز خوانان چيره دست خوانده مي شود. نتايج حاصل نشان مي دهد كه درون مايه عرفاني، بخش قابل توجه اي از ترانه ها را شكل داده است. زبان اين ترانه ها ساده است و موسيقي بيشتر بر پايه كلام اين تصنيف ها ساخته شده است.