تفسير قرآن و لزوم احراز مراد جدي

آيات قرآن كريم، مي‌توانند مورد «برداشت تاريخي» و «برداشت توسعه‌اي» واقع شوند. در برداشت تاريخي، توجه خوانشگر متن به زمينه متن، خاستگاه صدور كلام، سبب صدور و سبب نزول است و اين خاستگاه، قابل تعميم نيست. در برداشت توسعه‌اي، اگرچه متن در ارتباط با زمينه متن معنا پيدا مي‌كند؛ اما محل نزاع، خود متن است نه زمينه متن و آنچه به‌عنوان يك معيار در تحديد گستره برداشت توسعه‌اي عمل مي‌كند؛ «مراد جدي» متكلم است. براي رسيدن به تبيين جايگاه «مراد جدي» در تفسير، دو مسأله: «اراديبودن استعمال» و «فاصله بين خوانش و استعمال»، اهميت پيدا مي‌كنند. «دقت معنايي»، «سياق گفتاري»، «معناي طيفي» و «زبان خاص»، عواملي هستند كه «ارادي بودن استعمال» را تبيين مي‌كنند؛ چنانچه «اصل تغاير» و «اصل زمينه متن»، مسأله «فاصله بين خوانش و استعمال» را روشن مي‌نمايند. درمجموع بررسي همه اين موارد، زمينه را براي اثبات فرضيه اين مقاله و تأسيس يك اصل در حوزه تفسير و زبان قرآن كريم با عنوان اصل: «لزوم احراز مراد جدي»، فراهم مي‌كند.

This article has no abstract