بررسي رابطه بين ساختار سازماني و قابليت يادگيري سازماني (مورد مطالعه: كاركنان دانشگاه اصفهان)

هدف از اين پژوهش بررسي رابطه بين ساختار سازماني و قابليت يادگيري سازماني در دانشگاه اصفهان بود. روش پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي بوده و جامعه آماري شامل كليه كاركنان اداري معاونت‌هاي (اداري و مالي، فرهنگي و دانشجويي، پژوهشي، آموزشي) دانشگاه اصفهان به تعداد 344 نفر در سال 95-1394 بود. حجم نمونه پژوهش با استفاده از جدول كرجسي و مورگان (1970)، به تعداد 182 نفر تعيين گرديد. روش نمونه‌گيري، تصادفي متناسب با حجم بود. براي جمع‌آوري اطلاعات از دو پرسشنامه استفاده شد: ساختار سازماني محقق ساخته بر اساس پرسشنامه ساختار سازماني رابينز (1987) و چن و هوانگ (2007)؛ پرسشنامه قابليت يادگيري سازماني چيوا و همكاران (2007) بود. تجزيه‌وتحليل داده‌ها در دو سطح آمار توصيفي و آمار استنباطي صورت گرفت. يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه ساختار سازماني با قابليت يادگيري سازماني و مؤلفه‌هاي آن رابطه منفي و معناداري دارد. علاوه بر اين نتايج تحليل رگرسيون نشان داد كه ساختار سازماني و ابعاد آن قادر به‌پيش بيني قابليت يادگيري سازماني مي‌باشند (05/0 ≥P). همچنين نتايج آزمون t و تحليل واريانس نشان داد بين ادراك كاركنان از ساختار سازماني بر اساس ويژگي‌هاي جمعيت شناختي به جزء سابقه خدمت تفاوت معناداري وجود ندارد (05/0≤P)؛ و بين قابليت يادگيري سازماني بر اساس متغيرهاي جمعيت شناختي به جزء جنسيت تفاوت معناداري وجود دارد (05/0 ≥P).

this article has no abstract