كمال‌گرايي ديني و نسبت تساهل با آن در تربيت ديني

تربيت ديني ازجمله حوزه‌هاي مهم تربيتي است كه چنانچه سوء فهم‌وعمل نسبت به آن صورت پذيرد، آسيب‌هاي فراواني را درپي خواهد داشت. همچنان‌كه باقري در مبحثي تحت عنوان آسيب و سلامت در تربيت ديني به اين آسيب‌ها پرداخته است. يكي از حوزه‌هاي مهم اين آسيب‌شناسي، به مفهوم بنيادين كمال‌گرايي ديني و شكل آسيب‌زاي آن يعني كمال‌گرايي غيرواقع‌گرا مربوط شده و وضعيت سلامت در اين حالت، سهل‌گيري بيان شده است. در اين مقاله با استفاده از روش فلسفي، نابسندگي تبيين صورت‌گرفته از سهل‌گيري ‌به‌عنوان وضعيت سلامت فوق‌الذكر نشان داده شده و تلاش گرديده است تا تبيين شايسته‌تري از نسبت تساهل با كمال‌گرايي ديني ارائه شود. طبق اين پژوهش لفظ كمال‌گرايي غيرواقع‌گرا مسائلي را سبب مي شود كه موجب تضعيف كمال‌گرايي و حركت به‌سوي غايت ديني مي‌شود. لذا با تبيين جايگاه تساهل‌ورزي ‌به‌عنوان يك مفهوم پازل‌گونه و فازي در فاصله دو قطب سهل‌انگاري و صعوبت مؤثر، حدوث مسائل فوق‌الذكر نيز رفع مي‌شود.

this article has no abstract