اعتباربخشي الگوي تامين مالي نظام آموزش عالي ايران

نگراني گسترده‌اي كه در مورد تامين مالي آموزش عالي در كشورهاي مختلف دنيا به وجود آمده است منجر به تحركات زيادي در صحنه واقعيت شده است. سياست‌گذاران براي هدايت اين الگو ترجيحاتي دارند و تلاش‌هايي را آغاز كرده‌اند و خود دانشگاه‌ها نيز با درك شرايط جديد دست به ابتكاراتي زده‌اند. هدف اين پژوهش، تدوين الگوي مناسبي براي تامين مالي آموزش عالي ايران بود كه با روش تحقيق تركيبي صورت پذيرفت. در مرحله كيفي، پس از انجام مصاحبه و مراحل كدگذاري، الگوي مفهومي بر مبناي رويكرد سيستماتيك اشتراوس و كوربين ترسيم شد. در مرحله كمي نيز با طراحي پرسشنامه به عنوان ابزار سنجش الگو از مشاركت 155 نفر صاحبنظركه به روش نمونه‌گيري تصادفي طبقاتي انتخاب شده بودند، استفاده شد. براي آزمون پرسشنامه از سنجش بارهاي عاملي، محاسبه آلفاي كرونباخ، پايايي تركيبي و روايي همگرا استفاده شد كه نشان‌دهنده نتايج قابل قبول بود و عمده گويه‌ها از بار عاملي مناسبي برخوردار بودند. در مرحله بعد، ضرايب معناداري ميان متغيرها و ضرايب استاندارد شده مسيرهاي مربوط به فرضيه‌ها محاسبه شد. از ميان فرضيه‌هاي پژوهش، رابطه معنادار ميان پديده محوري الگو كه تنوع‌بخشي درون‌زاي تامين مالي بود با شرايط علي استقلال دانشگاهي و طبيعي بودن و خودجوشي تاييد شد، اما رابطه معنادار آن با دسترسي عادلانه به آموزش عالي و قابليت اتكاي منابع مالي رد شد. همچنين رابطه معنادار ميان تنوع‌بخشي درون‌زاي تامين مالي با راهبردهاي شبكه‌سازي اطلاعات، تجهيزات، توانمندي ها و تجربيات، انگيزش مالي و رواني و معنوي، تقويت ارتباط ذي‌نفعان، تمهيد قوانين و مقررات و آيين‌نامه‌هاي مورد نياز تاييد، اما با افزايش تعاملات و همكاري‌هاي بين‌المللي رد شد.

this article has no abstract