راهبردهاي پليس در پيشگيري از جرايم اطفال و نوجوانان

زمينه و هدف: وجود راهبردهاي مناسب براي اجراي برنامه هاي پيشگيرانه، داراي اهميت بسزايي است و اين مسأله تأكيدي بر لزوم تدوين راهبردهاي مشخص دارد، هدف اين تحقيق تعيين راهبردهاي پليس در پيشگيري از جرايم اطفال و نوجوانان است. روش: اين تحقيق از نظر هدف، كاربردي و از نوع توصيفي پيمايشي است، از روش دلفي عوامل داخلي و خارجي پليس براي پيشگيري از جرايم اطفال و نوجوانان شناسايي، رتبه‌بندي و ضريب اهميت آن‌ها تعيين گرديد، سپس ماتريس‌هاي EFE و IFE تهيه و با ماتريس‌هاي SOWT و IE استراتژي‌هاي مناسب تدوين و با ترسيم ماتريس QSPM، استراتژي‌ها اولويت‌بندي شده‌اند. جامعه آماري در تحقيق، خبرگان ناجا، به تعداد 156 نفر و حجم نمونه براساس فرمول كوكران 111 نفر محاسبه شد. يافته‌ها: ساختار پليس پيشگيري و الزامات قانوني براي اجراي پيشگيري از جرم به عنوان اقدامات ﭘﯿﺶ‌واﮐﻨﺸﯽ مهم‌ترين ﻧﻘﺎط ﻗﻮت مي باشند و ضعف در حرفه‌اي‌گري پليس و ارايه برنامه‌هاي كاربردي به عنوان مهم‌ترين نقاط ضعف احصاء شده‌اند. ظرفيت‌هاي بالاي رسانه‌اي پليس و توجه ويژه مسئولين و نخبگان به پيشگيري از جرم به عنوان مهم‌ترين ﻓﺮﺻﺖﻫﺎي پليس بوده، و رشد عوامل و زمينه‌هاي جرم‌زا و عدم هماهنگي بين بخشي در دستگاه‌ها و سازمان‌هاي متولي پيشگيري از جرم مهم‌ترين تهديد محسوب مي‌شوند. نتايج: ايفاي نقش فعال پليس براي تدوين طرح جامع پيشگيري از جرم در كشور، بهره‌گيري از فن‌آوري‌هاي روز جهان و محوريت در امر پيشگيري از جرايم اطفال و نوجوانان به منظور ايجاد هارموني و هماهنگي بين سازمان‌هاي متولي پيشگيري مهم‌ترين راهبردهاي پليس مي‌باشد.

this article has no abstract