بررسي تأثير پديده هاي دور پيوند در جابجايي تاريخ رخداد اولين و آخرين يخبندان پاييزه و بهاره

در اين پژوهش اثر نوسانات الگوهاي دورپيوند در جابهجايي تاريخ رخداد اولين و آخرين يخبندان پاييزه و بهاره بررسي شد. اين محاسبات در 12 ايستگاه سينوپتيك كشور براي مدت 31 سال (1985-2015) انجام شده است. براي بررسي همبستگي شاخص هاي دورپيوند و دماي كمينه، از دو سناريو (با و بدون تأخير زماني) استفاده شد. تأثيرگذارترين الگوي شناسايي شده بر يخبندان ديررس بهاره در مقياس ماهانه (بدون تأخير) شاخص NAO- (ضريب همبستگي 0/767) در ماه فوريه و مربوط به ايستگاه اصفهان است و مؤثرترين شاخص اثرگذار بر يخبندان زودرس پاييزه AMO+ (ضريب همبستگي 732/0) در مقياس ماهانه (بدون تأخير) سپتامبر و مربوط به ايستگاه همدان بهدست آمد. جابهجايي تاريخها در اولين يخبندان پاييزه و آخرين يخبندان بهاره در فاز النينو نسبت به نرمال زودتر و در فاز لانينا نسبت به نرمال ديرتر شروع ميشود. همبستگي بين فازهاي النينو، لانينا، و نرمال با دماي كمينه نشان داد فاز لانينا تأثيرگذاري بيشتري در دماي كمينه داشته است. بهطور كلي، نتايج نشان داد جابهجايي تاريخهاي رخداد اولين و آخرين يخبندان پاييزه و بهاره در ايستگاه هاي موردمطالعه با تعدادي از شاخص هاي دورپيوند مانند AMO، SOI، NAO، AO، و MEI مرتبط است.

This article has no abstract