بررسي و تحليل مفهوم عشق در مجموعۀ دستور زبان عشق از قيصر امين‌پور بر اساس آراء روان‌شناختي رابرت استرنبرگ

قيصر امين­پور در شعر معاصر فارسي، به عنوان شاعري شاخص، بخش عمده­اي از سروده ­هاي خود را به پديدۀ عشق اختصاص داده است. آنچه به اين دفتر اهميت ويژه­اي مي­بخشد، تغيير نگرش شاعر به پديدۀ مذكور است كه از ديد ادبي و روان­شناختي قابل بررسي است. در اين تحقيق، با استناد به منابع كتابخانه­اي و روش توصيفي- تحليلي و نيز، با استفاده از مباني نظريۀ روان­شناختي استرنبرگ، ابعاد مختلف عشق در مجموعۀ دستور زبان عشق بررسي شده است. نتايج تحقيق نشان مي­دهد كه اگرچه شاعر، عشق آرماني را كمال ­آفرين مي­داند، اما بسامد آن در مقايسه با عشق­ هاي غيرآرماني قابل توجه نيست كه اين موضوع، با توجه به شرايط جسماني و روحي شاعر در زمان سرايش مجموعۀ مذكور و تغيير نگرش او از ايده­آل­طلبي به واقع ­گرايي، توجيه­پذير است. بر اساس آراء استرنبرگ، نگاه قيصر به پديدۀ عشق و كيفيت آن، در اين دفتر، سير نزولي داشته و همراه با بدبيني و منفي­نگري بوده است كه اين ويژگي، به اشعار او سويه ­اي رمانتيكي (رمانتيك سياه) مي­دهد. غالب شعرهاي او تنها از دو ركن تعهد + شور و هيجان برخوردارند و عنصر صميميت، در سطحي محدود بازتاب داشته است كه فرجام اين عشق­ورزي به يأس فلسفي- شخصيتي و برجسته­سازي ابعاد سياه و ناخوشايند زندگي مي­انجامد.

This article has no abstract