تحليل فضايي عرصه هاي روستايي مستعد گردشگري كشاورزي مورد: شهرستان رودسر

يكي از راه ­هاي تنوع‌بخشي‌ اقتصاد روستايي شكل دادن به گردشگري كشاورزي است. در اين رابطه مرغوب‌ترين فضاها با ساختارهاي مناسب و توانمند محيطي است كه در معناي سازگاري، مطلوب با شرايط طبيعي تعريف شده و كاربري مناسب را با توان سرزمين نشان داده است. اينكه كداميك از روستاها مستعد تحقق گردشگري كشاورزي هستند، نيازمند بررسي عناصر كيفيت بخش محيط است. بر اين اساس هدف اصلي پژوهش حاضر اولويت‌بندي روستاها با توجه به اثرگذاري مؤلفه‌هاي كيفيت‌ محيطي در توسعه گردشگري كشاورزي در شهرستان رودسر بوده است. جامعه آماري شامل مديران محلي روستاها و كارشناسان متخصص و 16 روستا از 382 داراي سكنه شهرستان رودسر با شيوه هدفمند به عنوان محدوده مورد مطالعه انتخاب شدند. داده‌هاي مورد نياز با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته و توزيع قضاوتي بين 70 نفر مورد تجزيه و تحليل گرديد و با استفاده از مدل كمّي تاپسيس، روستاهاي مستعد گردشگري كشاورزي شناسايي واولويت بندي شدند. نتايج نشان داد كه گسترش فعاليت‌هاي بخش گردشگري و حضور گردشگران در ايام گوناگون سال در نواحي برخوردار از جاذبه‌هاي طبيعي و انساني، سبب افزايش فرصت‌هاي شغلي و افزايش درآمد مردم محلي در شهرستان رودسر شده است. همچنين در بين روستاهاي مورد مطالعه روستاي قاسم‌آباد، زياز، ليما، شوك و سجيران، بالاترين اولويت و امتياز را كسب نمودند كه نشان مي‌دهد داراي كيفيت محيط مطلوب، شرايط مناسب براي اجراي موفق گردشگري كشاورزي و در نهايت توان‌هاي لازم براي توسعه گردشگري روستايي را با حفظ ابعاد پايداري محيط برخوردارند.